قرار 27 – بنا به قاعده الضرورات تبیح المحظورات  در ضروریات طبّی استفاده از ادویه الکل دار را بقدر ضرورت با تجویز پزشک مسلمان عادل جائز دانسته اند .

عطر زدن و خوشبو شدن سنّت پیامبر اکرم (ص) و مطلوب و مرغوب شریعت است . خصوصا در روزهای جمعه و اوقاتی که مسلمان قصد شرکت در مجامع و مجالس را داشته باشد . عطر برای زنان هم مستحب است اگر برای شوهر و خانواده خود استعمال کند . زنان باید توجه کنند که اگر قصد خروج از منزل خود را دارند نباید عطر بزنند که بسیار گناه است .

در این زمان عموما در عطور الکل انداخته می شود . الکل از مواد اولیه مختلفی استحصال می شود . اگر الکل انداخته شده در عطور از انگور و خرما بدست آمده باشد از نگاه تحقیق نه تنها شراب بلکه جوهر و زبده شراب است . و شراب نه تنها حرام بلکه نجس هم است که اگر بسیار ضرورت مبرم نباشد استعمال بیرونی آن هم روا نیست یعنی بالای جسم یا بر لباس استعمال آن حرام است . اگر تحقیق مذکور درست باشد که در آن الکل مستحصل از انگور یا خرما خلط می شود استعمال آن جایز نیست .

 " و من الانجاس الخمر و السکر ، اما الخمر فلان الله تعالی سماه رجسا فی آیة تحریم الخمر فقال: " یا ایها الذین آمنوا انما الخمر و المیسر و الانصاب و الازلام رجس من عمل الشیطان فاجتنبوه لعلکم تفلحون – مائده 90" و الرجس هو النجس ، و لان کل واحد منهما حرام و الحرمة لا للاحترام دلیل النجاسة "بدائع الصنائع ج 1 ص 2ه6               

اگر یقین حاصل شود که الکل موجود در ادکلن از انگور و خرما استحصال شده است بعلت نجس بودن آن ، استعمال خارجی ادکلن جایز نیست .

بهتر است از عطوری استفاده شود که بدون الکل باشد . چونکه حضرت رسول (ص) فرموده اند از شبهات بپرهیزید :" دع ما یریبک الی ما لا یریبک